Groot mannetje

Klein van stuk
Maar met een heel groot hart

Zo stoer als een grote vent
Zo schattig als een puppy

Je laat ons lachen
Je opent ons hart

Ontwapenend, origineel, guitig
Vertederend, energiek, vol liefde

We zijn zo blij
Met jou erbij

We zijn zo blij dat je bij ons geboren bent.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vijf jaar geleden…

Een meisje werd geboren
De moeder in mij stond op
Ik wist het niet van tevoren
Mijn wereld stond op zijn kop
Wist ik veel hoe dat voelde
De liefde voor je kind
Wat iedereen bedoelde
Een blik die direct verbindt
Jij hoort bij mij, ik hoor bij jou
Toen, nu en voor altijd: ik hou van jou

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Naar school…

Toen Norah net geboren was kreeg ik van iemand een boekje: ‘Hoera, daar ben je dan!’

Daar las ik toen het volgende gedichtje dat mij toen aan het huilen maakte:

De eerste schooldag

Nog even keek je vluchtig om naar mij,
en met jouw ogen zocht je snel de mijne
Klein en onzeker liet jij je geleiden.
En alle ‘flink-doen’ was toen al voorbij.

Alleen ik ken die diepe blik van jou.
Die grote ogen, donker en verlaten
waarmee je woordloos je gevoel laat praten.
Ik hoorde zacht: ‘ik wil weer mee, met jou!

Ze zal het wel denken. Maar ze gaat. Ze is dapper. En ik ook. Samen zijn we er klaar voor.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Wat is rijk zijn?

Wie raakt je?
Wat zegt dat?
Wat doe je daar mee?

Inspiratie, inzichten, gevoel
Kostbaar, waardevol en niet alledaags

Geven kan altijd
Van geven word je rijk

Herinneringen zijn kostbaar
Als goede boeken haal je ze weer tevoorschijn
Elke keer als je ze nodig hebt

Elke keer lees je de bladzijden anders
en haal je er uit wat je op dat moment wilt

Gevoelens komen en gaan zonder dat je ze aan ziet komen
Probeer ze te onthouden, net als je mooiste dromen

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Even wat ‘zorg’gas terug nemen

Vanaf het moment dat ik moeder werd ben ik op een positieve manier opgeslokt in de zorg. Ik wil er altijd zijn als mijn kinderen mij nodig hebben. Het liefst stopte ik na de geboorte van de eerste met werken om volledig voor dat kleine wezentje te kunnen zorgen en alles te kunnen meemaken.

Toch ben ik na 4 maanden weer aan het werk gegaan. Kindje naar de creche en (schoon)ouders op de dagen dat ik ging werken. Op mijn werk merkte ik wel dat het ook lekker is om even gewoon Leonie te zijn. Het werkt verhelderend. Het geeft je zelfvertrouwen en relativeringsvermogen. Niet alleen om goed te zijn in je werk, maar ook om het vermogen de zorg uit handen te kunnen geven.

Na de komst van de tweede ben ik een half jaar thuis gebleven. Dit bleek achteraf een zeer goede keuze, want twee maanden na zijn geboorte overleed mijn schoonvader. En de kleine man bleek het KISS-syndroom te hebben, waardoor hij heel slecht sliep. Het was heel fijn om zes maanden volledig bij elkaar te kunnen zijn. Maar met een peutertje en een baby die veel zorg nodig heeft merkte ik dat ik mezelf op de achtergrond drukte. Ik ging helemaal op in de zorg voor mijn gezin. Het gevoel dat iedereen me nodig heeft is een goed gevoel, maar het kan ook beklemmend werken. Je verliest jezelf dan een beetje, en dat is een kwalijke zaak.

Hoewel het tegen mijn natuur in gaat merk ik dat het goed is om af en toe egoïstisch te zijn. Te kiezen voor jezelf. Even sporten, naar de kapper, afspreken met vriendinnen. Die tijd voor jezelf heb je nodig om een goede moeder te zijn. Je te kunnen opladen. Ik vond het altijd zo raar klinken: ‘tijd voor jezelf nemen’. Anderen hebben me toch harder nodig dat ikzelf? Mijn kinderen hebben me nodig! Ja, ze hebben me nodig. Maar wel als een sterke moeder, die goed in haar vel zit. En de voorwaarde daarvoor blijkt dus te zijn: een moeder die tijd voor zichzelf neemt.

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , | Een reactie plaatsen

Wat een dag…

Rupsie en kleine Slak zijn in de tuin met elkaar aan het spelen. Dat doen ze elke dag, want ze wonen samen in de tuin van de familie Snot.

Opeens komt papa Slak aanslijmen. Hij gaat sneller dan normaal en het lijkt erop alsof hij in paniek is. Buiten adem vraagt hij: ‘Hebben jullie mama Slak gezien? Ik kan haar nergens vinden!’

Dan zien ze ineens een reusachtige hand van boven komen. Deze hand pakt iets uit de tuin. Het is mama Slak! Mevrouw Snot heeft haar in haar hand. ‘Bah! Die rottige slakken eten al onze plantjes op!’, horen ze haar zeggen.

Kleine Slak is ontroostbaar. ‘We zijn allemaal zo langzaam, we vinden haar nooit meer terug…’ Rupsie probeert haar te troosten, maar dat lukt niet erg. Kleine Slak blijft aan één stuk door huilen.

Dan ineens ligt, daar waar net Rupsie lag, ineens een wit pluizig soort ei. ‘Hé, waar is Rupsie nou gebleven?? Wat is dit een nare dag!! Nu ben ik mijn mama en mijn beste vriendje kwijt!!’ Je begrijpt wel dat kleine Slak nu nog harder ging huilen.

‘Kom kleine Slak, we zijn dan wel langzaam, maar we gaan evengoed zoeken. Stilzitten en huilen kan altijd nog. Mama en Rupsie zijn nu vast nog in de buurt.’ Samen gaan ze dapper op zoek, zo snel als ze kunnen.

Het duurt wel uren voordat ze aan de andere kant van de tuin zijn, maar ook daar zijn mama en Rupsie niet. Ze zien wel een hele mooie vlinder in de lucht. ‘Kleine Slak, ik ben het, Rupsie!’

Kleine Slak is dolblij en krijgt daardoor nog meer hoop. ‘We hebben jou in elk geval al gevonden en nu jij kunt vliegen kun je ons goed helpen met zoeken!’, zegt hij tegen Rupsie.

Rupsie vliegt omhoog en kan zo alle tuintjes van de hele straat bekijken. ‘Ja! Ik zie mama Slak! Ze zit in de tuin hiernaast!’ Ze vloog naar haar toe en vertelde haar dat kleine Slak en papa Slak haar aan het zoeken waren.

Mama Slak klom vanuit de tuin naar de buren op de muur naar kleine Slak en papa toe. Kleine Slak en papa Slak slijmden aan de andere kant ook omhoog. En daar zagen ze elkaar weer, bovenop de muur. Ze waren allemaal weer samen en konden niets anders doen dan lachen.

Leonie Koomen

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen

Peutertje kleutertje…

Lieve kleine grote meid

Het leek wel gister dat je nog niet in maat 50 paste
Dat kleine lijfje en die wijze ogen
Je had alleen onze zorg nodig
Een schone luier, badje, warme melk en liefde

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen

Wonden helen niet vanzelf

De tijd trekt zich niets aan van verdriet.
Het gaat door, zelfs bij de dikste tranen.
Er is evengoed die volgende dag, week en maand.
En nu, na bijna een jaar, lijkt die dag weer zo kort geleden.

Lees de rest van dit gedicht

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , | Een reactie plaatsen

Moedergevoel

Het is moeilijk uit te leggen. Het is ook moeilijk om er op te vertrouwen. Als je kinderen krijgt ‘bemoeit’ iedereen zich ineens met jou, je kindje, de zorg. Dat begint al meteen vanaf de allereerste minuut dat ze geboren worden. En in het begin vertrouw je iedereen. De verloskundige, gynaecoloog, wijkverpleegkundige. Want zij hebben de ervaring. Zij hebben er voor geleerd. Zien elke dag ouders met kinderen. Weten dus waar ze het over hebben. En jij bent nog maar net moeder. Dus wat weet jij er nou van?

Lees het hele verhaal

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Wat een stel…

Ze was denk ik net een uur geboren toen opa Piet Norah voor het eerst zag. Zijn allereerste kleinkind. Hij glom, zij sliep.

Een opa voor altijd >>

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen